Byłam gotowa na trening, tylko z negatywnym myśleniem. Tęsknie za nimi cholernie, jednak nie chcę wracać. Boję się ponownego odrzucenia. Nie chcę ponownie zawieść się na ludziach. Siedząc przy książce do drzwi zapukał Wojtek. Pobiegłam mu otworzyć.
-Gotowa? - zapytał z uśmiechem.
-Nie. Chyba nie pojadę.
-Dzwoniłem już do nich, nie masz wyjścia. - wziął moją bluzę do ręki, chwycił za klucze, po czym wyciągnął mnie z mieszkania i zamknął drzwi.
-Masz szczęście, że już wcześniej buty ubrałam. - zaśmiałam się cicho i podążałam za nim do samochodu. Miałam na sobie koszulkę mojego brata, którą włożyłam do moich czarnych spodni. Na stopach miałam moje ukochane adidas high. Wojtek w skupieniu prowadził samochód. Zaczęłam przeglądać jego płyty. Zastanawiałam się, którą włączyć. Zdecydowałam się na Bastille - Bad Blood. Od razu przełączyłam na Oblivion.
-Teraz mogę jechać! - rozmarzyłam się. Wojtek tylko się uśmiechnął i wrócił do swojego skupienia.
-Jak tam Sandra? - zapytałam po chwili.
-Nie jestem z nią. - widziałam, że nie chce o tym rozmawiać, jednak stwierdziłam, że zapytam dlaczego. - Zawiodłem się na niej. Nie jest osobą, którą była na początku naszego związku. Wiem, ludzie się zmieniają, ale ona mnie zdradzała i nie mam zamiaru jej wybaczać. Zresztą.. to było bardzo dawno. - w tym momencie zaparkował na miejscu, a ja nie kontynuowałam tego tematu.
-Dasz radę. - powiedział mi przed wejściem.
-Melanie! - usłyszałam krzyki. Odwróciłam się i złapałam się za głowę.
-Za chwilę ze... - nie dokończyłam, tylko upadłam na ziemię i film mi się urwał.
*
-Cholera, Melanie, jesteś dla mnie wszystkim! - wykrzyczał mi prosto w twarz. - Kocham Cię. - powiedział zdecydowanie lżej, z troską w głosie.
-Ja Ciebie też kocham. - powiedziałam, nie odrywając od niego wzroku.
-Mówisz, że mnie kochasz, a nie chcesz dać mi drugiej szansy. O co Ci chodzi?
-Kocham Cię, ale nie ma już nas. Jesteś ty, jestem ja, ale nie ma nas. - przyznaję, nigdy wcześniej nie miałam tak łagodnego głosu jak w tym momencie. Alex odsunął się o krok, odwrócił się szybko i wychodząc uderzył z całej siły pięścią w ścianę. - Zrobisz sobie krzywdę.. - odezwałam się już bardziej do siebie, niż do niego.
*
-Co ona wygaduje? - usłyszałam, budząc się powoli.
-Miała sen. Nigdy nic nie śniłeś? - odpowiedział z ironią Wojciech.
-Nie, znaczy tak. Miałem, ale jestem pewny, że o coś jej chodziło. - Byłam pewna, że Wojtek w tym momencie spojrzał na kolegę spod byka! Otworzyłam oczy. Przyglądałam się im uważnie.
-Witam, piękna. - odezwał się Aaron. Nie odpowiedziałam nic, zaczęłam rozglądać się po pomieszczeniu. Zatrzymałam wzrok na oknie, za którymi widziałam znajomą twarz. Miałam nadzieję, że to znów następny sen, jednak tym razem nie. Spojrzałam na Aarona i poprosiłam go o wyjście. Zrobił tak, jak poprosiłam.
-Wojtek, dlaczego Alex tutaj jest? Ja nie chcę. Nie chcę go widzieć. - czułam jak w oczach zbierały mi się łzy.
-Przepraszam, Jenks nie potrafi dotrzymywać tajemnic. Przepraszam...
Wychodząc z pomieszczenia, złapałam Wojtka mocno za rękę. Wychodząc na boisko treningowi zauważyłam Bossa, który szeroko się uśmiechnął na nasz widok. Podeszliśmy do niego.
-Przepraszam za to całe zamieszanie. Nie powinnam tutaj w ogóle przychodzić.
-Ależ za co ty przepraszasz, kochana? Jesteś tutaj zawsze mile widziana! Wojtek. - zwrócił się do Szczęsnego. - Wracaj na boisko teraz, Mel usiądziesz sobie tam, dobrze? - wskazał mi miejsce.
Obserwowałam dokładnie każdego z chłopaków. Szczęsny radził sobie wyjątkowo bardzo dobrze, Walcott dopiero co wrócił z kontuzji uda, a reszta jak zawsze. Nic się nie zmieniło. Nadal wygłupiali się na treningach, jak małe dzieci. Byłam tak zajęta wpatrywaniem się w chłopaków, że nie zauważyłam, jak ktoś obok mnie usiadł. Dopiero po drugim kaszlnięciu, odwróciłam się.
-Cześć. - powiedziałam, jednak w myślach przeklinałam gorzej od pijanych facetów i wszystkich dresów, z którymi zawsze rozmowa nie kończy się przyjemnie.
-Hej, co u Ciebie? - zapytał.
-Wszystko okej. - nie, nie powiem, że chujowo i nie, nie rzucę Ci się na szyję prosząc się, żebyś do mnie wrócił. Jest mi dobrze bez Ciebie. - A co u Ciebie?
-Również dobrze, nie mogę doczekać się powrotu. Już za tydzień wrócę. - uśmiechnął się.
-Fajnie. - może sobie odejdzie, jeśli będę udawała obojętną?
Myliłam się, został do końca. Po treningu Ramsey zaprosił wszystkich na imprezę za tydzień.
-Mel, będziesz? - zapytał z nadzieją w głosie. Zastanowiłam się chwilę.
-Pewnie. - nie miałam innego wyjścia. Gdybym się nie zgodziła, truli by mi dupę przez następne parę miesięcy. Zaczyna się koszmar. Koszmar, z którego tak łatwo się nie wydostanę. Ten rok zapowiada się długi.
Od Autorki:
Krótkie, ale jest. Mam tyle pomysłów na następne rozdziały, nie wiem co z tego wyjdzie. Zobaczymy. Na razie zostawiam was z tym oto lipnym rozdziałem :)
Nie chciałam, żeby Alex się tak szybko pojawił, ale nie potrafię pisać rozdziału bez niego, hehe.
