Rozdział 3

  Stał tuż obok mnie. Czułam jego ciepło na mojej ręce. Nie wiedziałam czy jestem szczęśliwa czy smutna. Łzy leciały mi strumieniem. Drugą ręką dotknął mojego policzka i kciukiem wytarł mi łzy.
-Nie, ja nie chcę. Zraniłeś mnie. - powiedziałam szeptem.
-Wiem, że mnie jeszcze kochasz.
-I co z tego? Nie wrócę do Ciebie.
-Kocham Cię, Mell. Spróbujmy jeszcze raz.
-Wyjdź. - odezwałam się spokojnie.
-Nie wyjdę, bo tego nie chcesz. - nachylił się, żeby mnie pocałować.
-Wynoś się! - krzyknęłam mu prosto w twarz. Pobiegłam do drzwi i otworzyłam je.
-Kocham Cię! - krzyknął najgłośniej jak mógł. Zsunęłam się po ścianie i ukryłam twarz w dłoniach.
-Alex? - usłyszałam Wojtka. Nagle włączyła się jakaś piosenka. Powoli coraz głośniej ją słyszałam. Okazało się, że to budzik.
-Dzięki Bogu. - westchnęłam.
  Siedziałam na sali z Niną i obgadywałam nauczyciela. Ona nic nie mówiła, tylko się śmiała.
-Kto tutaj co chwilę raczy mi przeszkadzać swoim śmiechem?! - pan Patrick, nauczyciel historii, obrócił się do klasy. Spoważniałyśmy szybko i przepisywałyśmy z tablicy. -Oh, czyli nikt teraz się nie przyzna? - zaczął chodzić po klasie. -Rok się dopiero zaczął. - zaśmiałam się cicho. -Czy ja usłyszałem jakiś chichrot?! - spojrzał na Ninę.
-To był czajnik z wodą, proszę pana. - koleżanka z ławki wydawała się cała zakłopotana.
-Co?
-Co - cała klasa zaczęła się śmiać, a pan tylko podniósł brew, pokręcił głową i poszedł znów do tablicy.
-Tępe bachory. - szepnął cicho, lecz na tyle głośno, że mogliśmy usłyszeć.
  Do domu wracałam z Theo i Niną. Opowiadałyśmy mu co działo się przez cały dzień. Zdecydowałam się opowiedzieć o moim śnie, jednak nie używałam dokładnych nazwisk. W pewnej chwili z daleka zauważyłam Ramseya. Nina również go zauważyła, ponieważ krzyknęła jego imię i pobiegła do niego.
-Zaraz wracam. - odezwałam się do Theo i schowałam się za krzakami. Cokolwiek miałby właśnie w tej chwili o mnie pomyśleć, miałam to gdzieś. Widziałam jak Nina robi sobie zdjęcie z Ramseyem i powoli idzie z nim w naszą stronę. Pokazałam Theo szybko znak, żeby był cicho i nic nie mówił. Usłyszałam jak Nina wypowiedziała moje imię.
-Melania? Jak wygląda ta dziewczyna? - zapytał z ciekawości Ramsey.
-Jest wysoka, ma brązowe włosy, duże usta. - zaczęła opowiadać. - O i jest z Polski!
-Znam ją. - powiedział pewnie Ramsey.
-Nie jest z Polski. - odezwał się Theo. -Tylko umie po Polsku.
-Ale...
-Rozmawiałem z nią o tym, opowiadała mi. - muszę przyznać, że był przekonujący.
-W każdym razie... Możecie jej powiedzieć, że się długo nie ukryje i że widać ją za tymi krzakami? - uśmiechnął się i odszedł.
-Kurwa. - położyłam się na ziemi i zaczęłam płakać. Theo z Niną przybiegli do mnie i pytali mnie co się stało. Wytłumaczyłam im, że nie chcę na razie o tym rozmawiać. Zrozumieli i odprowadzili mnie do domu. Miałam w mieszkaniu jeszcze coś dla nich, więc poszli ze mną aż do drzwi. Podziękowałam im i pożegnałam się z nimi. Nie zwracałam już uwagi na łzy. Po paru minutach ktoś zapukał do drzwi. Nie miałam zamiaru otwierać, więc siedziałam cicho z nadzieją, że ta osoba da sobie spokój i odejdzie.
-Wiem, że tam jesteś. Uwaga, wchodzę. - był to Wojtek. Kiedy zobaczył mnie płaczącą usiadł obok i przytulił mnie. Nie pytał o nic, tylko siedział. Zrobił nam herbatę. Usiadł znowu obok mnie i uśmiechnął się szeroko.
-Co się szczerzysz?
-Po prostu tęskniłem i wiedziałem, że wrócisz. Właściwie to co tam u Ciebie?
-Aktualnie to widzisz w jakim jestem stanie. - zaśmiał się. -A tak ogólnie to wiesz... Dużo się przez te dwa zmieniło.
-Tak? Mam nadzieję, że wszystko w porządku.
-Nie. Tak naprawdę jest chujowo, tęsknię za Alexem i chłopakami, ale co z tego? Oni i tak nie będą chcieli mieć ze mną kontaktu. A nawet jeśli... Kiedy będę ich widziała, będzie mnie bolało. - wpatrywałam się w podłogę.
-Uwierz, że jest inaczej. Przez te dwa lata nie potrafił skupić się na grze, nie był w pierwszym składzie. Bardzo dobrze, że ma tą kontuzję. Może odpocząć i wszystko przemyśleć. Kiedy on dowie się, że tutaj jesteś, zwariuje ze szczęścia i będzie chciał każdą chwilę z Tobą spędzić. W sumie to w tym tygodniu wraca do treningów, ale jutro go jeszcze nie będzie. Pojedź tam ze mną i przywitaj się z przyjaciółmi.
-Wojtek dobra rada Szczęsny. - uśmiechnęłam się do niego szeroko. -Dziękuje. - cmoknęłam go w policzek i przytuliłam.
-Pojedziesz? - chciał się upewnić.
-Pewnie, jeśli oni tego chcą. Jeśli nie, nie pojadę.
-Zadzwonię do nich. - wziął komórkę do ręki i po kolei dzwonił do większości chłopaków. Tęskniłam za tymi debilami. W pewnym momencie zauważyłam, że cały czas wspominam wszystkie rzeczy, które z nimi robiłam. Jak po moim wyjściu ze szpitala zrobili mi ciasto i zrujnowali całą kuchnię. Jak byliśmy na Malediwach i ich ulubione słowo to "Dench" było. Kiedy pierwszy raz do Polski przyjechali i kiedy podobałam się Giroud. Będę wspominała to do końca.


Od Autorki:
Przepraszam za jakiekolwiek błędy :( Jak pisałam na lekcjach to miałam wrażenie, że to dłuższe jest, no ale wyszło co wyszło. Mam nadzieję, że się spodoba i będzie parę komentarzy cc:
P.S. Kto się cieszy z powrotu Chamberlaina? :D

Rozdział 2

  Weekend minął, czas zacząć nowy rozdział w życiu. Wstałam rano, o dziwo, z dobrym humorem. Chcąc umilić sobie dzień, włączyłam piosenkę Icona Pop - I love it. Podczas szykowania się do szkoły, chodziłam po mieszkaniu i podśpiewywałam sobie piosenkę. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Nikogo nie spodziewałam się tutaj, o tej godzinie. Otworzyłam drzwi. Zamarłam. Przed moimi drzwiami właśnie stał Szczęsny. Skąd on wie, że tutaj jestem? Modliłam się w myśli, żeby to był przypadek. 

-Hej. - podrapał się po szyi. 

-Cześć. - spuściłam głowę i wpatrywałam się w moje stopy. Staliśmy tak dobre parę sekund. 

-Przyszedłem, żeby opierdolić tego kogoś, kto mnie rano budzi swoją muzyką, ale nie wiedziałem, że to ty. Sorry. - uśmiechnął się lekko.

-Przepraszam, już nie będę. 

-Nie, nie, nic nie szkodzi. Możesz słuchać, zrobię wyjątek.

-Nie, lepiej nie. To ja dam ciszej i pójdę się szykować. Szkoła czeka. Miło Cię było widzieć. - powiedziałam, że zamknęłam mu przed nosem drzwi. Zestresowałam się. Gdybym wiedziała, że zobaczę Wojtka, przygotowałabym się na to. Nie miałam zamiaru z nikim się spotykać. 

  Ubrana spojrzałam jeszcze raz do lustra. 

-Uśmiechaj się dzisiaj, płacz jutro. - powtarzałam to sobie codziennie. Dzięki temu coraz częściej udaje mi się szczerze uśmiechać. Ubrałam buty, zamknęłam mieszkanie i wyszłam na zewnątrz. Słońce grzało od rana. Nie spodziewałam się takiej pogody w Londynie. Kiedy powoli dochodziłam do szkoły, zauważyłam Theo. Szedł ze słuchawkami w uszach i nie zwracał uwagi na ludzi wokół. Podeszłam do niego i szturchnęłam go. Kiedy mnie zauważył, uśmiechnął się szeroko i ściągnął słuchawki. 

-Cześć, co słychać? - zapytał pierwszy. 

-Hej, stresuję się troszkę nową szkołą. Nowi ludzie, nowi nauczyciele, nowe życie. Ciężko będzie się ponownie przyzwyczaić. Co u Ciebie? 

-Trochę niepokoją mnie Ci ludzie. Popatrz na nich. Jeżeli ja mam z nimi chodzić do szkoły, to się wypiszę. 

-Nie zostawisz mnie! - zaśmiałam się. -Nie oceniaj ludzi po wyglądzie. 

-Ugh, dobra. Chodź lepiej na lekcje. 

  Na lekcjach niestety nie mogłam siedzieć z Theo. On był w klasie C, ja w A. Usiadłam obok rozgadanej dziewczyny, która od razu mi się przedstawiła. Nina okazała się Polką. Mimo mojego bardzo dobrego angielskiego, ucieszyłam się, że nie muszę się wysilać i jeszcze więcej po angielsku rozmawiać. Po naszej rozmowie wynikło, że mamy te same zainteresowania i razem wybierzemy się na mecz Arsenalu. Na lekcjach zamiast słuchać, my rozmawiałyśmy się i śmiałyśmy się. Poznałam Theo z Niną, również się dogadali. Mam nadzieję, że tak zostanie do końca. 

  Pożegnałam się z Theo i skręciłam w moją ulicę. 

-Cholera. - przeklnęłam pod nosem. Pod wejściem stał samochód Gibbsa i on z Wojtkiem. Nie wiedziałam jak przejść, żeby mnie nie zauważyli. Skręciłam w lewo, chciałam wybrać się jeszcze na krótki spacer. Po drugiej stronie ulicy szedł Ramsey. Założyłam kaptur na głowę i obróciłam się. Spojrzałam na niego kątem oka, on stał i wpatrywał się we mnie. 

-Proszę, nie rozpoznawaj mnie, proszę, proszę, proszę. - mówiłam sama do siebie. Spojrzałam jeszcze raz na niego. Odwrócił się i poszedł dalej. Odetchnęłam. Usiadłam na ławce i z daleka przyglądałam się chłopakom. Kiedy Ramsey wskazał ręką w moją stronę, wszyscy się odwrócili. Zasłoniłam się włosami i w ciszy prosiłam, żeby tutaj nie przyszli. Moje proszenie nie zostało wysłuchane, właśnie byli parę metrów ode mnie. Wstałam, żeby iść dalej, jednak Wojtek mnie zawołał i musiałam poczekać. 

-Mell! - krzyknął uradowany Gibbs. 

-Szkoda tylko, że przez te 2 lata o mnie nie pamiętałeś. - powiedziałam cicho, żeby nie usłyszeli. 

-Co? - zapytał Aaron.

-Nic, nic. - powiedziałam, jednak po minie Wojtka widziałam, że usłyszał. Zrobiło mu się smutno. 

-Co u Ciebie? - Kieran podbiegł i przytulił się do mnie. 

-Bywało o wiele lepiej. 

-Wiesz ile u nas się zmieniło, o maaatko. - złapał się za głowę.

-Nie wątpię. - wbiłam wzrok w ziemię. 

-Wiesz.. Mieliśmy iść na imprezę, nie? - zaczął Wojtek. Spojrzałam na niego. -Nie ma za co. - szepnął do mnie. Uśmiechnęłam się. 

-Mell może iść z nami! - krzyknął ponownie Kieran.

-Mam dużo pracy domowej, innym razem. 

-A gdzie mieszkasz? Możemy do Ciebie kiedyś wbić. 

-Pa! - krzyknęłam i poszłam dalej. Słyszałam za mną krzyki i rozmowy, ale nie zwracałam na to uwagi. Przeszłam jeszcze kółko i wróciłam do mieszkania. Cicho przeszłam obok mieszkania Wojtka i szybko weszłam do mnie. Włączyłam płytę Jasona, tym razem ciszej niż rano. Zrobiłam sobie obiado-kolację i usiadłam przed telewizorem. Około godziny 20 poszłam się myć. Kiedy byłam gotowa, zadzwoniłam do Karoliny. Opowiadała mi jak minął jej dzień.

-Co tam w ogóle u Ciebie? Jak w szkole?

-W szkole okej. Kolega, którego w pierwszy dzień tutaj spotkałam nazywa się Theo i chodzi do klasy C, a ja do A. Poznałam dziewczynę z Polski, z którą siedzę na lekcjach. Po szkole spotkałam Szczęsnego, Gibbsa i Ramsey'a. Okazało się, że Szczęsny mieszka obok mnie. Zajebiście. - Karolina nie wydawała się zdziwiona. Tak jakby o tym wiedziała. 

-No to nieźle. Czekaj chwilę, ktoś dzwoni. - Odebrała telefon. Przyglądałam jej się uważnie. Wydawała się być wkurzona. 

-Dopiero 23, a ty już nachlany jesteś?! Wracaj do domu!

-Jestem na klatce schodowej już, no! - usłyszałam zza drzwi. Wojtek. Nie. To niemożliwe. 

-Cicho, debilu! Okej, pa. - rozłączyła się i wróciła do mnie. -Przepraszam, z kolegą rozmawiałam. 

-Ty tak bardzo kolegę pilnujesz? Wow. - powiedziałam, a ona się zmieszała. Nie wiedziała co powiedzieć. 

-Tak jakoś. Idę spać, jutro rano wstać muszę. Powodzenia w szkole. Dobranoc! - rozłączyła się szybko. Nie zastanawiając się nad tym co słyszałam, poszłam spać. Jutro czeka mnie długi dzień. 

Od Autorki:

 Niby każdy z chłopaków ma tutaj 2 lata więcej niż normalnie, ale w sumie nie mam zamiaru zmieniać drużyny. Mam nadzieję, że to zaakceptujecie! :)