Rozdział 4

  Osoby przychodzą i odchodzą. Tęskni się za nimi, lecz nie zawsze chce się do nich wracać. Zazwyczaj wiążą się z tym jakieś historie, wspomnienia. Niektórzy ludzie byli skrzywdzeni, zranieni. Zaś niektórzy mieli dosyć życia i sami odeszli. Dużo ludzi ma depresję, co też rozdziela. Życie nie zawsze jest piękne. Musimy nauczyć się żyć sprawiedliwie. Ja staram się nie ranić ludzi, a mimo tego, oni wciąż mnie ranią. Co im zrobiłam? Musiałam wrócić do przeszłości, to nie moja wina. Kiedy miałam depresję, wszyscy mnie zostawili, co pogorszyło sprawę.  Mam dużo wolnego czasu, co się równa z przemyślanymi rzeczami, decyzjami.

  Byłam gotowa na trening, tylko z negatywnym myśleniem. Tęsknie za nimi cholernie, jednak nie chcę wracać. Boję się ponownego odrzucenia. Nie chcę ponownie zawieść się na ludziach. Siedząc przy książce do drzwi zapukał Wojtek. Pobiegłam mu otworzyć.

-Gotowa? - zapytał z uśmiechem.

-Nie. Chyba nie pojadę.

-Dzwoniłem już do nich, nie masz wyjścia. - wziął moją bluzę do ręki, chwycił za klucze, po czym wyciągnął mnie z mieszkania i zamknął drzwi.

-Masz szczęście, że już wcześniej buty ubrałam. - zaśmiałam się  cicho i podążałam za nim do samochodu. Miałam na sobie koszulkę mojego brata, którą włożyłam do moich czarnych spodni. Na stopach miałam moje ukochane adidas high. Wojtek w skupieniu prowadził samochód. Zaczęłam przeglądać jego płyty. Zastanawiałam się, którą włączyć. Zdecydowałam się na Bastille - Bad Blood. Od razu przełączyłam na Oblivion.

-Teraz mogę jechać! - rozmarzyłam się. Wojtek tylko się uśmiechnął i wrócił do swojego skupienia.

-Jak tam Sandra? - zapytałam po chwili. 

-Nie jestem z nią. - widziałam, że nie chce o tym rozmawiać, jednak stwierdziłam, że zapytam dlaczego. - Zawiodłem się na niej. Nie jest osobą, którą była na początku naszego związku. Wiem, ludzie się zmieniają, ale ona mnie zdradzała i nie mam zamiaru jej wybaczać. Zresztą.. to było bardzo dawno. - w tym momencie zaparkował na miejscu, a ja nie kontynuowałam tego tematu. 

-Dasz radę. - powiedział mi przed wejściem.

-Melanie! - usłyszałam krzyki. Odwróciłam się i złapałam się za głowę. 

-Za chwilę ze... - nie dokończyłam, tylko upadłam na ziemię i film mi się urwał. 

*

  -Cholera, Melanie, jesteś dla mnie wszystkim! - wykrzyczał mi prosto w twarz. - Kocham Cię. - powiedział zdecydowanie lżej, z troską w głosie.

-Ja Ciebie też kocham. - powiedziałam, nie odrywając od niego wzroku. 

-Mówisz, że mnie kochasz, a nie chcesz dać mi drugiej szansy. O co Ci chodzi? 

-Kocham Cię, ale nie ma już nas. Jesteś ty, jestem ja, ale nie ma nas. - przyznaję, nigdy wcześniej nie miałam tak łagodnego głosu jak w tym momencie. Alex odsunął się o krok, odwrócił się szybko i wychodząc uderzył z całej siły pięścią w ścianę. - Zrobisz sobie krzywdę.. - odezwałam się już bardziej do siebie, niż do niego.

*

  -Co ona wygaduje? - usłyszałam, budząc się powoli.

-Miała sen. Nigdy nic nie śniłeś? - odpowiedział z ironią Wojciech.

-Nie, znaczy tak. Miałem, ale jestem pewny, że o coś jej chodziło. - Byłam pewna, że Wojtek w tym momencie spojrzał na kolegę spod byka! Otworzyłam oczy. Przyglądałam się im uważnie.

-Witam, piękna. - odezwał się Aaron. Nie odpowiedziałam nic, zaczęłam rozglądać się po pomieszczeniu. Zatrzymałam wzrok na oknie, za którymi widziałam znajomą twarz. Miałam nadzieję, że to znów następny sen, jednak tym razem nie. Spojrzałam na Aarona i poprosiłam go o wyjście. Zrobił tak, jak poprosiłam.

-Wojtek, dlaczego Alex tutaj jest? Ja nie chcę. Nie chcę go widzieć. - czułam jak w oczach zbierały mi się łzy. 

-Przepraszam, Jenks nie potrafi dotrzymywać tajemnic. Przepraszam...

  Wychodząc z pomieszczenia, złapałam Wojtka mocno za rękę. Wychodząc na boisko treningowi zauważyłam Bossa, który szeroko się uśmiechnął na nasz widok. Podeszliśmy do niego.

-Przepraszam za to całe zamieszanie. Nie powinnam tutaj w ogóle przychodzić. 

-Ależ za co ty przepraszasz, kochana? Jesteś tutaj zawsze mile widziana! Wojtek. - zwrócił się do Szczęsnego. - Wracaj na boisko teraz, Mel usiądziesz sobie tam, dobrze? - wskazał mi miejsce.

  Obserwowałam dokładnie każdego z chłopaków. Szczęsny radził sobie wyjątkowo bardzo dobrze, Walcott dopiero co wrócił z kontuzji uda, a reszta jak zawsze. Nic się nie zmieniło. Nadal wygłupiali się na treningach, jak małe dzieci. Byłam tak zajęta wpatrywaniem się w chłopaków, że nie zauważyłam, jak ktoś obok mnie usiadł. Dopiero po drugim kaszlnięciu, odwróciłam się. 

-Cześć. - powiedziałam, jednak w myślach przeklinałam gorzej od pijanych facetów i wszystkich dresów, z którymi zawsze rozmowa nie kończy się przyjemnie. 

-Hej, co u Ciebie? - zapytał. 

-Wszystko okej. - nie, nie powiem, że chujowo i nie, nie rzucę Ci się na szyję prosząc się, żebyś do mnie wrócił. Jest mi dobrze bez Ciebie. - A co u Ciebie?

-Również dobrze, nie mogę doczekać się powrotu. Już za tydzień wrócę. - uśmiechnął się.

-Fajnie. - może sobie odejdzie, jeśli będę udawała obojętną? 

  Myliłam się, został do końca. Po treningu Ramsey zaprosił wszystkich na imprezę za tydzień. 

-Mel, będziesz? - zapytał z nadzieją w głosie. Zastanowiłam się chwilę. 

-Pewnie. - nie miałam innego wyjścia. Gdybym się nie zgodziła, truli by mi dupę przez następne parę miesięcy. Zaczyna się koszmar. Koszmar, z którego tak łatwo się nie wydostanę. Ten rok zapowiada się długi.

Od Autorki:

Krótkie, ale jest. Mam tyle pomysłów na następne rozdziały, nie wiem co z tego wyjdzie. Zobaczymy. Na razie zostawiam was z tym oto lipnym rozdziałem :)

Nie chciałam, żeby Alex się tak szybko pojawił, ale nie potrafię pisać rozdziału bez niego, hehe.

Rozdział 3

  Stał tuż obok mnie. Czułam jego ciepło na mojej ręce. Nie wiedziałam czy jestem szczęśliwa czy smutna. Łzy leciały mi strumieniem. Drugą ręką dotknął mojego policzka i kciukiem wytarł mi łzy.
-Nie, ja nie chcę. Zraniłeś mnie. - powiedziałam szeptem.
-Wiem, że mnie jeszcze kochasz.
-I co z tego? Nie wrócę do Ciebie.
-Kocham Cię, Mell. Spróbujmy jeszcze raz.
-Wyjdź. - odezwałam się spokojnie.
-Nie wyjdę, bo tego nie chcesz. - nachylił się, żeby mnie pocałować.
-Wynoś się! - krzyknęłam mu prosto w twarz. Pobiegłam do drzwi i otworzyłam je.
-Kocham Cię! - krzyknął najgłośniej jak mógł. Zsunęłam się po ścianie i ukryłam twarz w dłoniach.
-Alex? - usłyszałam Wojtka. Nagle włączyła się jakaś piosenka. Powoli coraz głośniej ją słyszałam. Okazało się, że to budzik.
-Dzięki Bogu. - westchnęłam.
  Siedziałam na sali z Niną i obgadywałam nauczyciela. Ona nic nie mówiła, tylko się śmiała.
-Kto tutaj co chwilę raczy mi przeszkadzać swoim śmiechem?! - pan Patrick, nauczyciel historii, obrócił się do klasy. Spoważniałyśmy szybko i przepisywałyśmy z tablicy. -Oh, czyli nikt teraz się nie przyzna? - zaczął chodzić po klasie. -Rok się dopiero zaczął. - zaśmiałam się cicho. -Czy ja usłyszałem jakiś chichrot?! - spojrzał na Ninę.
-To był czajnik z wodą, proszę pana. - koleżanka z ławki wydawała się cała zakłopotana.
-Co?
-Co - cała klasa zaczęła się śmiać, a pan tylko podniósł brew, pokręcił głową i poszedł znów do tablicy.
-Tępe bachory. - szepnął cicho, lecz na tyle głośno, że mogliśmy usłyszeć.
  Do domu wracałam z Theo i Niną. Opowiadałyśmy mu co działo się przez cały dzień. Zdecydowałam się opowiedzieć o moim śnie, jednak nie używałam dokładnych nazwisk. W pewnej chwili z daleka zauważyłam Ramseya. Nina również go zauważyła, ponieważ krzyknęła jego imię i pobiegła do niego.
-Zaraz wracam. - odezwałam się do Theo i schowałam się za krzakami. Cokolwiek miałby właśnie w tej chwili o mnie pomyśleć, miałam to gdzieś. Widziałam jak Nina robi sobie zdjęcie z Ramseyem i powoli idzie z nim w naszą stronę. Pokazałam Theo szybko znak, żeby był cicho i nic nie mówił. Usłyszałam jak Nina wypowiedziała moje imię.
-Melania? Jak wygląda ta dziewczyna? - zapytał z ciekawości Ramsey.
-Jest wysoka, ma brązowe włosy, duże usta. - zaczęła opowiadać. - O i jest z Polski!
-Znam ją. - powiedział pewnie Ramsey.
-Nie jest z Polski. - odezwał się Theo. -Tylko umie po Polsku.
-Ale...
-Rozmawiałem z nią o tym, opowiadała mi. - muszę przyznać, że był przekonujący.
-W każdym razie... Możecie jej powiedzieć, że się długo nie ukryje i że widać ją za tymi krzakami? - uśmiechnął się i odszedł.
-Kurwa. - położyłam się na ziemi i zaczęłam płakać. Theo z Niną przybiegli do mnie i pytali mnie co się stało. Wytłumaczyłam im, że nie chcę na razie o tym rozmawiać. Zrozumieli i odprowadzili mnie do domu. Miałam w mieszkaniu jeszcze coś dla nich, więc poszli ze mną aż do drzwi. Podziękowałam im i pożegnałam się z nimi. Nie zwracałam już uwagi na łzy. Po paru minutach ktoś zapukał do drzwi. Nie miałam zamiaru otwierać, więc siedziałam cicho z nadzieją, że ta osoba da sobie spokój i odejdzie.
-Wiem, że tam jesteś. Uwaga, wchodzę. - był to Wojtek. Kiedy zobaczył mnie płaczącą usiadł obok i przytulił mnie. Nie pytał o nic, tylko siedział. Zrobił nam herbatę. Usiadł znowu obok mnie i uśmiechnął się szeroko.
-Co się szczerzysz?
-Po prostu tęskniłem i wiedziałem, że wrócisz. Właściwie to co tam u Ciebie?
-Aktualnie to widzisz w jakim jestem stanie. - zaśmiał się. -A tak ogólnie to wiesz... Dużo się przez te dwa zmieniło.
-Tak? Mam nadzieję, że wszystko w porządku.
-Nie. Tak naprawdę jest chujowo, tęsknię za Alexem i chłopakami, ale co z tego? Oni i tak nie będą chcieli mieć ze mną kontaktu. A nawet jeśli... Kiedy będę ich widziała, będzie mnie bolało. - wpatrywałam się w podłogę.
-Uwierz, że jest inaczej. Przez te dwa lata nie potrafił skupić się na grze, nie był w pierwszym składzie. Bardzo dobrze, że ma tą kontuzję. Może odpocząć i wszystko przemyśleć. Kiedy on dowie się, że tutaj jesteś, zwariuje ze szczęścia i będzie chciał każdą chwilę z Tobą spędzić. W sumie to w tym tygodniu wraca do treningów, ale jutro go jeszcze nie będzie. Pojedź tam ze mną i przywitaj się z przyjaciółmi.
-Wojtek dobra rada Szczęsny. - uśmiechnęłam się do niego szeroko. -Dziękuje. - cmoknęłam go w policzek i przytuliłam.
-Pojedziesz? - chciał się upewnić.
-Pewnie, jeśli oni tego chcą. Jeśli nie, nie pojadę.
-Zadzwonię do nich. - wziął komórkę do ręki i po kolei dzwonił do większości chłopaków. Tęskniłam za tymi debilami. W pewnym momencie zauważyłam, że cały czas wspominam wszystkie rzeczy, które z nimi robiłam. Jak po moim wyjściu ze szpitala zrobili mi ciasto i zrujnowali całą kuchnię. Jak byliśmy na Malediwach i ich ulubione słowo to "Dench" było. Kiedy pierwszy raz do Polski przyjechali i kiedy podobałam się Giroud. Będę wspominała to do końca.


Od Autorki:
Przepraszam za jakiekolwiek błędy :( Jak pisałam na lekcjach to miałam wrażenie, że to dłuższe jest, no ale wyszło co wyszło. Mam nadzieję, że się spodoba i będzie parę komentarzy cc:
P.S. Kto się cieszy z powrotu Chamberlaina? :D

Rozdział 2

  Weekend minął, czas zacząć nowy rozdział w życiu. Wstałam rano, o dziwo, z dobrym humorem. Chcąc umilić sobie dzień, włączyłam piosenkę Icona Pop - I love it. Podczas szykowania się do szkoły, chodziłam po mieszkaniu i podśpiewywałam sobie piosenkę. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Nikogo nie spodziewałam się tutaj, o tej godzinie. Otworzyłam drzwi. Zamarłam. Przed moimi drzwiami właśnie stał Szczęsny. Skąd on wie, że tutaj jestem? Modliłam się w myśli, żeby to był przypadek. 

-Hej. - podrapał się po szyi. 

-Cześć. - spuściłam głowę i wpatrywałam się w moje stopy. Staliśmy tak dobre parę sekund. 

-Przyszedłem, żeby opierdolić tego kogoś, kto mnie rano budzi swoją muzyką, ale nie wiedziałem, że to ty. Sorry. - uśmiechnął się lekko.

-Przepraszam, już nie będę. 

-Nie, nie, nic nie szkodzi. Możesz słuchać, zrobię wyjątek.

-Nie, lepiej nie. To ja dam ciszej i pójdę się szykować. Szkoła czeka. Miło Cię było widzieć. - powiedziałam, że zamknęłam mu przed nosem drzwi. Zestresowałam się. Gdybym wiedziała, że zobaczę Wojtka, przygotowałabym się na to. Nie miałam zamiaru z nikim się spotykać. 

  Ubrana spojrzałam jeszcze raz do lustra. 

-Uśmiechaj się dzisiaj, płacz jutro. - powtarzałam to sobie codziennie. Dzięki temu coraz częściej udaje mi się szczerze uśmiechać. Ubrałam buty, zamknęłam mieszkanie i wyszłam na zewnątrz. Słońce grzało od rana. Nie spodziewałam się takiej pogody w Londynie. Kiedy powoli dochodziłam do szkoły, zauważyłam Theo. Szedł ze słuchawkami w uszach i nie zwracał uwagi na ludzi wokół. Podeszłam do niego i szturchnęłam go. Kiedy mnie zauważył, uśmiechnął się szeroko i ściągnął słuchawki. 

-Cześć, co słychać? - zapytał pierwszy. 

-Hej, stresuję się troszkę nową szkołą. Nowi ludzie, nowi nauczyciele, nowe życie. Ciężko będzie się ponownie przyzwyczaić. Co u Ciebie? 

-Trochę niepokoją mnie Ci ludzie. Popatrz na nich. Jeżeli ja mam z nimi chodzić do szkoły, to się wypiszę. 

-Nie zostawisz mnie! - zaśmiałam się. -Nie oceniaj ludzi po wyglądzie. 

-Ugh, dobra. Chodź lepiej na lekcje. 

  Na lekcjach niestety nie mogłam siedzieć z Theo. On był w klasie C, ja w A. Usiadłam obok rozgadanej dziewczyny, która od razu mi się przedstawiła. Nina okazała się Polką. Mimo mojego bardzo dobrego angielskiego, ucieszyłam się, że nie muszę się wysilać i jeszcze więcej po angielsku rozmawiać. Po naszej rozmowie wynikło, że mamy te same zainteresowania i razem wybierzemy się na mecz Arsenalu. Na lekcjach zamiast słuchać, my rozmawiałyśmy się i śmiałyśmy się. Poznałam Theo z Niną, również się dogadali. Mam nadzieję, że tak zostanie do końca. 

  Pożegnałam się z Theo i skręciłam w moją ulicę. 

-Cholera. - przeklnęłam pod nosem. Pod wejściem stał samochód Gibbsa i on z Wojtkiem. Nie wiedziałam jak przejść, żeby mnie nie zauważyli. Skręciłam w lewo, chciałam wybrać się jeszcze na krótki spacer. Po drugiej stronie ulicy szedł Ramsey. Założyłam kaptur na głowę i obróciłam się. Spojrzałam na niego kątem oka, on stał i wpatrywał się we mnie. 

-Proszę, nie rozpoznawaj mnie, proszę, proszę, proszę. - mówiłam sama do siebie. Spojrzałam jeszcze raz na niego. Odwrócił się i poszedł dalej. Odetchnęłam. Usiadłam na ławce i z daleka przyglądałam się chłopakom. Kiedy Ramsey wskazał ręką w moją stronę, wszyscy się odwrócili. Zasłoniłam się włosami i w ciszy prosiłam, żeby tutaj nie przyszli. Moje proszenie nie zostało wysłuchane, właśnie byli parę metrów ode mnie. Wstałam, żeby iść dalej, jednak Wojtek mnie zawołał i musiałam poczekać. 

-Mell! - krzyknął uradowany Gibbs. 

-Szkoda tylko, że przez te 2 lata o mnie nie pamiętałeś. - powiedziałam cicho, żeby nie usłyszeli. 

-Co? - zapytał Aaron.

-Nic, nic. - powiedziałam, jednak po minie Wojtka widziałam, że usłyszał. Zrobiło mu się smutno. 

-Co u Ciebie? - Kieran podbiegł i przytulił się do mnie. 

-Bywało o wiele lepiej. 

-Wiesz ile u nas się zmieniło, o maaatko. - złapał się za głowę.

-Nie wątpię. - wbiłam wzrok w ziemię. 

-Wiesz.. Mieliśmy iść na imprezę, nie? - zaczął Wojtek. Spojrzałam na niego. -Nie ma za co. - szepnął do mnie. Uśmiechnęłam się. 

-Mell może iść z nami! - krzyknął ponownie Kieran.

-Mam dużo pracy domowej, innym razem. 

-A gdzie mieszkasz? Możemy do Ciebie kiedyś wbić. 

-Pa! - krzyknęłam i poszłam dalej. Słyszałam za mną krzyki i rozmowy, ale nie zwracałam na to uwagi. Przeszłam jeszcze kółko i wróciłam do mieszkania. Cicho przeszłam obok mieszkania Wojtka i szybko weszłam do mnie. Włączyłam płytę Jasona, tym razem ciszej niż rano. Zrobiłam sobie obiado-kolację i usiadłam przed telewizorem. Około godziny 20 poszłam się myć. Kiedy byłam gotowa, zadzwoniłam do Karoliny. Opowiadała mi jak minął jej dzień.

-Co tam w ogóle u Ciebie? Jak w szkole?

-W szkole okej. Kolega, którego w pierwszy dzień tutaj spotkałam nazywa się Theo i chodzi do klasy C, a ja do A. Poznałam dziewczynę z Polski, z którą siedzę na lekcjach. Po szkole spotkałam Szczęsnego, Gibbsa i Ramsey'a. Okazało się, że Szczęsny mieszka obok mnie. Zajebiście. - Karolina nie wydawała się zdziwiona. Tak jakby o tym wiedziała. 

-No to nieźle. Czekaj chwilę, ktoś dzwoni. - Odebrała telefon. Przyglądałam jej się uważnie. Wydawała się być wkurzona. 

-Dopiero 23, a ty już nachlany jesteś?! Wracaj do domu!

-Jestem na klatce schodowej już, no! - usłyszałam zza drzwi. Wojtek. Nie. To niemożliwe. 

-Cicho, debilu! Okej, pa. - rozłączyła się i wróciła do mnie. -Przepraszam, z kolegą rozmawiałam. 

-Ty tak bardzo kolegę pilnujesz? Wow. - powiedziałam, a ona się zmieszała. Nie wiedziała co powiedzieć. 

-Tak jakoś. Idę spać, jutro rano wstać muszę. Powodzenia w szkole. Dobranoc! - rozłączyła się szybko. Nie zastanawiając się nad tym co słyszałam, poszłam spać. Jutro czeka mnie długi dzień. 

Od Autorki:

 Niby każdy z chłopaków ma tutaj 2 lata więcej niż normalnie, ale w sumie nie mam zamiaru zmieniać drużyny. Mam nadzieję, że to zaakceptujecie! :)

1 Rozdział

  Minęły dwa lata. Dwa długie lata. Dużo zdążyło się zmienić. Nikt nigdy nie mówił, że ludzie mnie nie zostawią. Kiedyś musiało się to wydarzyć. Czy wspomnienia wracają? Owszem, wracają i są bolesne.    
  Siedziałam w samolocie, czekałam na lot do Londynu. Nie, nie do Alexa czy kogokolwiek z moich przyjaciół. Dostałam się do dobrej szkoły, w Londynie mam zamiar żyć. Londyn to mój dom. Dlaczego nie do Alexa ani do moich przyjaciół? Właśnie.. Też zadaję sobie to pytanie. Co takiego się wydarzyło? Dlaczego to się wydarzyło? Po powrocie z wakacji było dużo zamieszania. Ja musiałam wrócić do Polski - do rodziców, a przyjaciele nie odwiedzali mnie, nie odpisywali mi na maile, sms-y, nie odbierali kiedy do nich dzwoniłam. Sama nie wiem dlaczego. Pewnego wieczoru przed meczem stwierdziłam, że poczytam na twitterze, tumblrze i różnych ich stronach, co u nich słychać. Byłam w szoku, kiedy to zobaczyłam. Aaron dodał zdjęcie Alexa z jakąś dziewczyną z podpisem "cierp". Łzy powoli zaczęły spływać mi po policzku, jednak nie poddałam się. Dzwoniłam do nich codziennie, lecz nic to nie dawało. Straciłam nadzieję na cokolwiek, dlatego jadę do Londynu z myślą, że ich nie spotkam. `
  Kiedy odebrałam mój bagaż na lotnisku, zadzwoniłam po taksówkę. Kiedy miły pan przyjechał - podałam mu mój adres. Zawiózł mnie na miejsce i odjechał. Byłam w lekkim szoku, ponieważ kojarzyłam to miejsce. Uśmiechnęłam się lekko i weszłam do środka. Czekało mnie dużo pracy.
  Wieczorem wyszłam na świeże powietrze. Widziałam parę znajomych twarzy, jednak nie miałam ochoty na rozmowy. Usiadłam na ławce w parku i przyglądałam się bawiącym się dzieciom. W pewnym momencie ktoś obok mnie usiadł. Odwróciłam się i zobaczyłam twarz chłopaka mniej więcej w moim wieku. Patrzyłam się na niego pytająco.
-Chcesz porozmawiać? Nie wyglądasz na szczęśliwą.
-Nie znam Cię. Dlaczego miałabym z Tobą rozmawiać o moich problemach?
-Theo jestem. Już znasz moje imię. Zawsze coś, prawda? - uśmiechnął się blado.
-Piękne imię. Gdzie chodzisz do szkoły? - zapytałam z nadzieją, że będziemy chodzić do tej samej szkoły.
-Niedaleko stadionu Emirates. Kojarzysz?
-Mieszkałam kiedyś w Londynie, jednak nie pamiętam wszystkich ulic.
-Wiesz gdzie jest ulica Ronalds Rd?
-Nie gadaj! Na Ronalds Rd jest tylko jedna szkoła, co wy chodzi na to, że będziemy w tej samej szkole.
-Przypadek? - zaśmiał się. - Czy teraz chcesz porozmawiać o twoich problemach? - spoważniał.
-Innym razem. Cieszę się, że będziemy chodzić do tej samej szkoły. Przepraszam Cię bardzo, ale chciałabym teraz pobyć trochę w samotności i przemyśleć wszystko. Do zobaczenia w poniedziałek, poczekaj na mnie pod szkołą. - uśmiechnęłam się i odeszłam. Wydaje się być bardzo miłym facetem i troskliwym.
  Kiedy wróciłam do mieszkania musiałam zadzwonić do Karoliny, żeby ją powiadomić, że u mnie wszystko dobrze. Odebrała, jednak chwilę jeszcze rozmawiała z kimś przez telefon.
-Dobrze, uważaj na siebie, pa. -rozłączyła się. -Cześć! - uśmiechnęła się szeroko do kamerki.
-Hej. - nakleiłam sobie uśmiech na twarz. Nie chciałam, żeby myślała, że nie jestem zadowolona z tego wszystkiego i chcę wrócić. Chcę wrócić do niej. Ciężko jest być w tym miejscu wiedząc o tym, że są tutaj moi dawni przyjaciele.
  Rozmawiałam z nią do późnej godziny. Kiedy się rozłączyłam zrobiłam sobie kolację z rzeczy, które kupiłam w sklepie po spotkaniu z Theo i poszłam się myć. Jestem w Londynie dopiero pierwszy dzień, a już czuję, że coś się złego wydarzy. Zresztą.. Mam zamiar chodzić na mecze Arsenalu, o ile mi się uda. Ciężko będzie ich widzieć, ale czego nie robi się dla swojej drużyny.


Od Autorki:
lipne jakieś...
zaczynam od nowa. Mam nadzieję, że się spodoba i będziecie komentowali :)