Rozdział 2

  Weekend minął, czas zacząć nowy rozdział w życiu. Wstałam rano, o dziwo, z dobrym humorem. Chcąc umilić sobie dzień, włączyłam piosenkę Icona Pop - I love it. Podczas szykowania się do szkoły, chodziłam po mieszkaniu i podśpiewywałam sobie piosenkę. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Nikogo nie spodziewałam się tutaj, o tej godzinie. Otworzyłam drzwi. Zamarłam. Przed moimi drzwiami właśnie stał Szczęsny. Skąd on wie, że tutaj jestem? Modliłam się w myśli, żeby to był przypadek. 

-Hej. - podrapał się po szyi. 

-Cześć. - spuściłam głowę i wpatrywałam się w moje stopy. Staliśmy tak dobre parę sekund. 

-Przyszedłem, żeby opierdolić tego kogoś, kto mnie rano budzi swoją muzyką, ale nie wiedziałem, że to ty. Sorry. - uśmiechnął się lekko.

-Przepraszam, już nie będę. 

-Nie, nie, nic nie szkodzi. Możesz słuchać, zrobię wyjątek.

-Nie, lepiej nie. To ja dam ciszej i pójdę się szykować. Szkoła czeka. Miło Cię było widzieć. - powiedziałam, że zamknęłam mu przed nosem drzwi. Zestresowałam się. Gdybym wiedziała, że zobaczę Wojtka, przygotowałabym się na to. Nie miałam zamiaru z nikim się spotykać. 

  Ubrana spojrzałam jeszcze raz do lustra. 

-Uśmiechaj się dzisiaj, płacz jutro. - powtarzałam to sobie codziennie. Dzięki temu coraz częściej udaje mi się szczerze uśmiechać. Ubrałam buty, zamknęłam mieszkanie i wyszłam na zewnątrz. Słońce grzało od rana. Nie spodziewałam się takiej pogody w Londynie. Kiedy powoli dochodziłam do szkoły, zauważyłam Theo. Szedł ze słuchawkami w uszach i nie zwracał uwagi na ludzi wokół. Podeszłam do niego i szturchnęłam go. Kiedy mnie zauważył, uśmiechnął się szeroko i ściągnął słuchawki. 

-Cześć, co słychać? - zapytał pierwszy. 

-Hej, stresuję się troszkę nową szkołą. Nowi ludzie, nowi nauczyciele, nowe życie. Ciężko będzie się ponownie przyzwyczaić. Co u Ciebie? 

-Trochę niepokoją mnie Ci ludzie. Popatrz na nich. Jeżeli ja mam z nimi chodzić do szkoły, to się wypiszę. 

-Nie zostawisz mnie! - zaśmiałam się. -Nie oceniaj ludzi po wyglądzie. 

-Ugh, dobra. Chodź lepiej na lekcje. 

  Na lekcjach niestety nie mogłam siedzieć z Theo. On był w klasie C, ja w A. Usiadłam obok rozgadanej dziewczyny, która od razu mi się przedstawiła. Nina okazała się Polką. Mimo mojego bardzo dobrego angielskiego, ucieszyłam się, że nie muszę się wysilać i jeszcze więcej po angielsku rozmawiać. Po naszej rozmowie wynikło, że mamy te same zainteresowania i razem wybierzemy się na mecz Arsenalu. Na lekcjach zamiast słuchać, my rozmawiałyśmy się i śmiałyśmy się. Poznałam Theo z Niną, również się dogadali. Mam nadzieję, że tak zostanie do końca. 

  Pożegnałam się z Theo i skręciłam w moją ulicę. 

-Cholera. - przeklnęłam pod nosem. Pod wejściem stał samochód Gibbsa i on z Wojtkiem. Nie wiedziałam jak przejść, żeby mnie nie zauważyli. Skręciłam w lewo, chciałam wybrać się jeszcze na krótki spacer. Po drugiej stronie ulicy szedł Ramsey. Założyłam kaptur na głowę i obróciłam się. Spojrzałam na niego kątem oka, on stał i wpatrywał się we mnie. 

-Proszę, nie rozpoznawaj mnie, proszę, proszę, proszę. - mówiłam sama do siebie. Spojrzałam jeszcze raz na niego. Odwrócił się i poszedł dalej. Odetchnęłam. Usiadłam na ławce i z daleka przyglądałam się chłopakom. Kiedy Ramsey wskazał ręką w moją stronę, wszyscy się odwrócili. Zasłoniłam się włosami i w ciszy prosiłam, żeby tutaj nie przyszli. Moje proszenie nie zostało wysłuchane, właśnie byli parę metrów ode mnie. Wstałam, żeby iść dalej, jednak Wojtek mnie zawołał i musiałam poczekać. 

-Mell! - krzyknął uradowany Gibbs. 

-Szkoda tylko, że przez te 2 lata o mnie nie pamiętałeś. - powiedziałam cicho, żeby nie usłyszeli. 

-Co? - zapytał Aaron.

-Nic, nic. - powiedziałam, jednak po minie Wojtka widziałam, że usłyszał. Zrobiło mu się smutno. 

-Co u Ciebie? - Kieran podbiegł i przytulił się do mnie. 

-Bywało o wiele lepiej. 

-Wiesz ile u nas się zmieniło, o maaatko. - złapał się za głowę.

-Nie wątpię. - wbiłam wzrok w ziemię. 

-Wiesz.. Mieliśmy iść na imprezę, nie? - zaczął Wojtek. Spojrzałam na niego. -Nie ma za co. - szepnął do mnie. Uśmiechnęłam się. 

-Mell może iść z nami! - krzyknął ponownie Kieran.

-Mam dużo pracy domowej, innym razem. 

-A gdzie mieszkasz? Możemy do Ciebie kiedyś wbić. 

-Pa! - krzyknęłam i poszłam dalej. Słyszałam za mną krzyki i rozmowy, ale nie zwracałam na to uwagi. Przeszłam jeszcze kółko i wróciłam do mieszkania. Cicho przeszłam obok mieszkania Wojtka i szybko weszłam do mnie. Włączyłam płytę Jasona, tym razem ciszej niż rano. Zrobiłam sobie obiado-kolację i usiadłam przed telewizorem. Około godziny 20 poszłam się myć. Kiedy byłam gotowa, zadzwoniłam do Karoliny. Opowiadała mi jak minął jej dzień.

-Co tam w ogóle u Ciebie? Jak w szkole?

-W szkole okej. Kolega, którego w pierwszy dzień tutaj spotkałam nazywa się Theo i chodzi do klasy C, a ja do A. Poznałam dziewczynę z Polski, z którą siedzę na lekcjach. Po szkole spotkałam Szczęsnego, Gibbsa i Ramsey'a. Okazało się, że Szczęsny mieszka obok mnie. Zajebiście. - Karolina nie wydawała się zdziwiona. Tak jakby o tym wiedziała. 

-No to nieźle. Czekaj chwilę, ktoś dzwoni. - Odebrała telefon. Przyglądałam jej się uważnie. Wydawała się być wkurzona. 

-Dopiero 23, a ty już nachlany jesteś?! Wracaj do domu!

-Jestem na klatce schodowej już, no! - usłyszałam zza drzwi. Wojtek. Nie. To niemożliwe. 

-Cicho, debilu! Okej, pa. - rozłączyła się i wróciła do mnie. -Przepraszam, z kolegą rozmawiałam. 

-Ty tak bardzo kolegę pilnujesz? Wow. - powiedziałam, a ona się zmieszała. Nie wiedziała co powiedzieć. 

-Tak jakoś. Idę spać, jutro rano wstać muszę. Powodzenia w szkole. Dobranoc! - rozłączyła się szybko. Nie zastanawiając się nad tym co słyszałam, poszłam spać. Jutro czeka mnie długi dzień. 

Od Autorki:

 Niby każdy z chłopaków ma tutaj 2 lata więcej niż normalnie, ale w sumie nie mam zamiaru zmieniać drużyny. Mam nadzieję, że to zaakceptujecie! :)