1 Rozdział

  Minęły dwa lata. Dwa długie lata. Dużo zdążyło się zmienić. Nikt nigdy nie mówił, że ludzie mnie nie zostawią. Kiedyś musiało się to wydarzyć. Czy wspomnienia wracają? Owszem, wracają i są bolesne.    
  Siedziałam w samolocie, czekałam na lot do Londynu. Nie, nie do Alexa czy kogokolwiek z moich przyjaciół. Dostałam się do dobrej szkoły, w Londynie mam zamiar żyć. Londyn to mój dom. Dlaczego nie do Alexa ani do moich przyjaciół? Właśnie.. Też zadaję sobie to pytanie. Co takiego się wydarzyło? Dlaczego to się wydarzyło? Po powrocie z wakacji było dużo zamieszania. Ja musiałam wrócić do Polski - do rodziców, a przyjaciele nie odwiedzali mnie, nie odpisywali mi na maile, sms-y, nie odbierali kiedy do nich dzwoniłam. Sama nie wiem dlaczego. Pewnego wieczoru przed meczem stwierdziłam, że poczytam na twitterze, tumblrze i różnych ich stronach, co u nich słychać. Byłam w szoku, kiedy to zobaczyłam. Aaron dodał zdjęcie Alexa z jakąś dziewczyną z podpisem "cierp". Łzy powoli zaczęły spływać mi po policzku, jednak nie poddałam się. Dzwoniłam do nich codziennie, lecz nic to nie dawało. Straciłam nadzieję na cokolwiek, dlatego jadę do Londynu z myślą, że ich nie spotkam. `
  Kiedy odebrałam mój bagaż na lotnisku, zadzwoniłam po taksówkę. Kiedy miły pan przyjechał - podałam mu mój adres. Zawiózł mnie na miejsce i odjechał. Byłam w lekkim szoku, ponieważ kojarzyłam to miejsce. Uśmiechnęłam się lekko i weszłam do środka. Czekało mnie dużo pracy.
  Wieczorem wyszłam na świeże powietrze. Widziałam parę znajomych twarzy, jednak nie miałam ochoty na rozmowy. Usiadłam na ławce w parku i przyglądałam się bawiącym się dzieciom. W pewnym momencie ktoś obok mnie usiadł. Odwróciłam się i zobaczyłam twarz chłopaka mniej więcej w moim wieku. Patrzyłam się na niego pytająco.
-Chcesz porozmawiać? Nie wyglądasz na szczęśliwą.
-Nie znam Cię. Dlaczego miałabym z Tobą rozmawiać o moich problemach?
-Theo jestem. Już znasz moje imię. Zawsze coś, prawda? - uśmiechnął się blado.
-Piękne imię. Gdzie chodzisz do szkoły? - zapytałam z nadzieją, że będziemy chodzić do tej samej szkoły.
-Niedaleko stadionu Emirates. Kojarzysz?
-Mieszkałam kiedyś w Londynie, jednak nie pamiętam wszystkich ulic.
-Wiesz gdzie jest ulica Ronalds Rd?
-Nie gadaj! Na Ronalds Rd jest tylko jedna szkoła, co wy chodzi na to, że będziemy w tej samej szkole.
-Przypadek? - zaśmiał się. - Czy teraz chcesz porozmawiać o twoich problemach? - spoważniał.
-Innym razem. Cieszę się, że będziemy chodzić do tej samej szkoły. Przepraszam Cię bardzo, ale chciałabym teraz pobyć trochę w samotności i przemyśleć wszystko. Do zobaczenia w poniedziałek, poczekaj na mnie pod szkołą. - uśmiechnęłam się i odeszłam. Wydaje się być bardzo miłym facetem i troskliwym.
  Kiedy wróciłam do mieszkania musiałam zadzwonić do Karoliny, żeby ją powiadomić, że u mnie wszystko dobrze. Odebrała, jednak chwilę jeszcze rozmawiała z kimś przez telefon.
-Dobrze, uważaj na siebie, pa. -rozłączyła się. -Cześć! - uśmiechnęła się szeroko do kamerki.
-Hej. - nakleiłam sobie uśmiech na twarz. Nie chciałam, żeby myślała, że nie jestem zadowolona z tego wszystkiego i chcę wrócić. Chcę wrócić do niej. Ciężko jest być w tym miejscu wiedząc o tym, że są tutaj moi dawni przyjaciele.
  Rozmawiałam z nią do późnej godziny. Kiedy się rozłączyłam zrobiłam sobie kolację z rzeczy, które kupiłam w sklepie po spotkaniu z Theo i poszłam się myć. Jestem w Londynie dopiero pierwszy dzień, a już czuję, że coś się złego wydarzy. Zresztą.. Mam zamiar chodzić na mecze Arsenalu, o ile mi się uda. Ciężko będzie ich widzieć, ale czego nie robi się dla swojej drużyny.


Od Autorki:
lipne jakieś...
zaczynam od nowa. Mam nadzieję, że się spodoba i będziecie komentowali :)