Rozdział 3

  Stał tuż obok mnie. Czułam jego ciepło na mojej ręce. Nie wiedziałam czy jestem szczęśliwa czy smutna. Łzy leciały mi strumieniem. Drugą ręką dotknął mojego policzka i kciukiem wytarł mi łzy.
-Nie, ja nie chcę. Zraniłeś mnie. - powiedziałam szeptem.
-Wiem, że mnie jeszcze kochasz.
-I co z tego? Nie wrócę do Ciebie.
-Kocham Cię, Mell. Spróbujmy jeszcze raz.
-Wyjdź. - odezwałam się spokojnie.
-Nie wyjdę, bo tego nie chcesz. - nachylił się, żeby mnie pocałować.
-Wynoś się! - krzyknęłam mu prosto w twarz. Pobiegłam do drzwi i otworzyłam je.
-Kocham Cię! - krzyknął najgłośniej jak mógł. Zsunęłam się po ścianie i ukryłam twarz w dłoniach.
-Alex? - usłyszałam Wojtka. Nagle włączyła się jakaś piosenka. Powoli coraz głośniej ją słyszałam. Okazało się, że to budzik.
-Dzięki Bogu. - westchnęłam.
  Siedziałam na sali z Niną i obgadywałam nauczyciela. Ona nic nie mówiła, tylko się śmiała.
-Kto tutaj co chwilę raczy mi przeszkadzać swoim śmiechem?! - pan Patrick, nauczyciel historii, obrócił się do klasy. Spoważniałyśmy szybko i przepisywałyśmy z tablicy. -Oh, czyli nikt teraz się nie przyzna? - zaczął chodzić po klasie. -Rok się dopiero zaczął. - zaśmiałam się cicho. -Czy ja usłyszałem jakiś chichrot?! - spojrzał na Ninę.
-To był czajnik z wodą, proszę pana. - koleżanka z ławki wydawała się cała zakłopotana.
-Co?
-Co - cała klasa zaczęła się śmiać, a pan tylko podniósł brew, pokręcił głową i poszedł znów do tablicy.
-Tępe bachory. - szepnął cicho, lecz na tyle głośno, że mogliśmy usłyszeć.
  Do domu wracałam z Theo i Niną. Opowiadałyśmy mu co działo się przez cały dzień. Zdecydowałam się opowiedzieć o moim śnie, jednak nie używałam dokładnych nazwisk. W pewnej chwili z daleka zauważyłam Ramseya. Nina również go zauważyła, ponieważ krzyknęła jego imię i pobiegła do niego.
-Zaraz wracam. - odezwałam się do Theo i schowałam się za krzakami. Cokolwiek miałby właśnie w tej chwili o mnie pomyśleć, miałam to gdzieś. Widziałam jak Nina robi sobie zdjęcie z Ramseyem i powoli idzie z nim w naszą stronę. Pokazałam Theo szybko znak, żeby był cicho i nic nie mówił. Usłyszałam jak Nina wypowiedziała moje imię.
-Melania? Jak wygląda ta dziewczyna? - zapytał z ciekawości Ramsey.
-Jest wysoka, ma brązowe włosy, duże usta. - zaczęła opowiadać. - O i jest z Polski!
-Znam ją. - powiedział pewnie Ramsey.
-Nie jest z Polski. - odezwał się Theo. -Tylko umie po Polsku.
-Ale...
-Rozmawiałem z nią o tym, opowiadała mi. - muszę przyznać, że był przekonujący.
-W każdym razie... Możecie jej powiedzieć, że się długo nie ukryje i że widać ją za tymi krzakami? - uśmiechnął się i odszedł.
-Kurwa. - położyłam się na ziemi i zaczęłam płakać. Theo z Niną przybiegli do mnie i pytali mnie co się stało. Wytłumaczyłam im, że nie chcę na razie o tym rozmawiać. Zrozumieli i odprowadzili mnie do domu. Miałam w mieszkaniu jeszcze coś dla nich, więc poszli ze mną aż do drzwi. Podziękowałam im i pożegnałam się z nimi. Nie zwracałam już uwagi na łzy. Po paru minutach ktoś zapukał do drzwi. Nie miałam zamiaru otwierać, więc siedziałam cicho z nadzieją, że ta osoba da sobie spokój i odejdzie.
-Wiem, że tam jesteś. Uwaga, wchodzę. - był to Wojtek. Kiedy zobaczył mnie płaczącą usiadł obok i przytulił mnie. Nie pytał o nic, tylko siedział. Zrobił nam herbatę. Usiadł znowu obok mnie i uśmiechnął się szeroko.
-Co się szczerzysz?
-Po prostu tęskniłem i wiedziałem, że wrócisz. Właściwie to co tam u Ciebie?
-Aktualnie to widzisz w jakim jestem stanie. - zaśmiał się. -A tak ogólnie to wiesz... Dużo się przez te dwa zmieniło.
-Tak? Mam nadzieję, że wszystko w porządku.
-Nie. Tak naprawdę jest chujowo, tęsknię za Alexem i chłopakami, ale co z tego? Oni i tak nie będą chcieli mieć ze mną kontaktu. A nawet jeśli... Kiedy będę ich widziała, będzie mnie bolało. - wpatrywałam się w podłogę.
-Uwierz, że jest inaczej. Przez te dwa lata nie potrafił skupić się na grze, nie był w pierwszym składzie. Bardzo dobrze, że ma tą kontuzję. Może odpocząć i wszystko przemyśleć. Kiedy on dowie się, że tutaj jesteś, zwariuje ze szczęścia i będzie chciał każdą chwilę z Tobą spędzić. W sumie to w tym tygodniu wraca do treningów, ale jutro go jeszcze nie będzie. Pojedź tam ze mną i przywitaj się z przyjaciółmi.
-Wojtek dobra rada Szczęsny. - uśmiechnęłam się do niego szeroko. -Dziękuje. - cmoknęłam go w policzek i przytuliłam.
-Pojedziesz? - chciał się upewnić.
-Pewnie, jeśli oni tego chcą. Jeśli nie, nie pojadę.
-Zadzwonię do nich. - wziął komórkę do ręki i po kolei dzwonił do większości chłopaków. Tęskniłam za tymi debilami. W pewnym momencie zauważyłam, że cały czas wspominam wszystkie rzeczy, które z nimi robiłam. Jak po moim wyjściu ze szpitala zrobili mi ciasto i zrujnowali całą kuchnię. Jak byliśmy na Malediwach i ich ulubione słowo to "Dench" było. Kiedy pierwszy raz do Polski przyjechali i kiedy podobałam się Giroud. Będę wspominała to do końca.


Od Autorki:
Przepraszam za jakiekolwiek błędy :( Jak pisałam na lekcjach to miałam wrażenie, że to dłuższe jest, no ale wyszło co wyszło. Mam nadzieję, że się spodoba i będzie parę komentarzy cc:
P.S. Kto się cieszy z powrotu Chamberlaina? :D